Επανεκτελέσεις, επανασυνδέσεις, επανακυκλοφορίες και ενίοτε καινούριες ντίτζιταλ εμπλουτισμένες εκδόσεις από ξεχασμένες σε μαγνητοταινίες εκδοχές γνωστών τραγουδιών – μια τεράστια ποικιλία στιγμών Νοσταλγίας. Λέω, «Νοσταλγία» μιας και πίσω από όλα αυτά κρύβεται αυτό το επίμονο συναίσθημα που όσο κανείς απομακρύνεται από την νεανική ηλικία τόσο πιο πολύ το βιώνει.
Τι άλλο από Νοσταλγία πουλάνε - εδώ και δεκαετίες - οι Rolling Stones; Δεν υποδύονται συνεχώς και αδιαλείπτως τη νεανική τους τρέλα - την τότε αστείρευτη δημιουργικότητα τους; Αν η Ποπ μουσική δοξολογεί το εφήμερο, αν ομνύει σε αυτό που συμβαίνει τώρα τότε ποιος ο λόγος αέναης επανάληψής της ανά τις δεκαετίες;
Π.χ η θεσπέσια Patti Smith παίζει τώρα ολόκληρο το “Horses”, έργο - βεβαίως -σταθμό του Πανκ, αλλά για το 1975… Προσέξτε, δεν αναφέρομαι στις
