Ολοι αύριο το πρωί στο ΙΚΑ της γειτονιάς μας !!! Θέλουν να το κλείσουν, να μην το επιτρέψουμε

Συμμετέχουμε στο κάλεσμα των εργαζομένων και των γιατρών για το κλείσιμο του ΕΟΠΥΥ .

Συγκεντρωνόμαστε έξω από από το ΙΚΑ της γειτονιάς μας, Κειριαδών 4 , κάτω Πετράλωνα την Δευτέρα 8μμ

Κάτοικοι της περιοχής

"Γεννήθηκε" η ιδέα ενός αντιφασιστικού δικτύου από τον χώρο του αθλητισμού

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη (5/2) η εκδήλωση της αντιφασιστικής επιτροπής Κεραμεικού – Μεταξουργείου – Ακαδημίας Πλάτωνα με θέμα «Ο φασισμός στα γήπεδα».

Στην εκδήλωση, που έγινε στο bar - πολυχώρο kreuzberg ο κόσμος ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα της επιτροπής καθώς πέρασαν πάνω από 80 άτομα. Επί 2,5 ώρες έγιναν τοποθετήσεις σχετικά με το φαινόμενο του φασισμού στις κερκίδες και για το πώς οι ακροδεξιοί βρίσκουν «καταφύγιο» στην εξέδρα, προσπαθώντας να «στρατολογήσουν» κόσμο και να τους ποτίσουν με το φασιστικό τους δηλητήριο.

Κεντρικοί ομιλητές ήταν οι Γιώργος Χελάκης, Διονύσης Ελευθεράτος και Χουάν Ραμόν Ρότσα, ενώ τον συντονισμό έκανε ο Διονύσης Δεσύλλας. Τοποθετήθηκαν, επίσης, η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και υποψήφια για την Περιφέρεια Αττικής, Ρένα Δούρου, ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και υπεύθυνος του τομέα ποδοσφαίρου του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκος Μάλλιαρης και ο δημοσιογράφος - οικονομολόγος, Λεωνίδας Βατικιώτης από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το Ιnfowar.

Εγιναν παρεμβάσεις από αρκετούς παρευρισκομένους, οι οποίοι στάθηκαν στους τρόπους στους οποίους πρέπει να καταπολεμηθεί το φαινόμενο, το οποίο δεν είναι, φυσικά, τωρινό, αλλά πιο επίκαιρο από ποτέ. Υπήρξαν, επιπλέον, διαφορετικές απόψεις σε κάποια ζητήματα όπως το αν το ποδόσφαιρο είναι το σύγχρονο όπιο του λαού. ή αν όσοι ασχολούνται με αυτό είναι υπάλληλοι των προέδρων. Πάνω σε αυτά αλλά και γενικά έγινε ένας άκρως εποικοδομητικός διάλογος.

Στην εκδήλωση προτάθηκε και «γεννήθηκε» η ιδέα ενός αντιφασιστικού δικτύου από τον χώρο του αθλητισμού, στο οποίο θα συμμετέχουν αθλητές, παλαίμαχοι, δημοσιογράφοι και άνθρωποι του χώρου. Είναι μια ιδέα που άρεσε και θα συζητηθεί στο άμεσο μέλλον, με σκοπό τη δημιουργία ενός τέτοιου δικτύου, το οποίο με έντονη δράση θα καταδεικνύει γιατί στον αθλητισμό δεν χωράει ο φασισμός και οι πρακτικές του.

left.gr

«Με λένε Μιχάλη. Γεννήθηκα το 1980 στην Αθήνα, στο “Μητέρα”»…

Οι γονείς μου τότε έμεναν στο Παγκράτι. Μετά τη γέννα μου μετακομίσαμε στα Πατήσια. Οι γονείς μου είναι από τη Νιγηρία. Ο πατέρας μου ήρθε στην Ελλάδα για να σπουδάσει, τη δεκαετία του ΄70. Ύστερα από κάποια χρόνια έφερε και τη μητέρα μου. Από τα παιδικά μου χρόνια δεν θυμάμαι πολλά πράγματα. Στο δημοτικό τα πήγαινα μια χαρά με τα άλλα παιδιά. Μόνο όταν τσακωνόμαστανστο ποδόσφαιρο με στολίζανε με βρισιές του τύπου «αράπης» και τα σχετικά.

Ήμουν ο μόνος μαύρος στο σχολείο μου. Θυμάμαι επίσης ένα σκηνικό. Μια μέρα, έπειτα από τσακωμό, κάποια παιδιά με είχαν βάλει στη μέση και με έβριζαν. Τότε ένα παιδί που τον έλεγαν Ηλία όρμησε εναντίον τους για να με υπερασπιστεί. Από τότε γίναμε κολλητοί φίλοι. Τα πρώτα χρόνια στο σπίτι μιλούσαμε νιγηριανά και αγγλικά. Αυτό όμως με εμπόδιζε για τα μαθήματα. Μέχρι που ο δάσκαλος κάλεσε τους γονείς μου και τους είπε ότι έπρεπε να μιλήσουμε ελληνικά στο σπίτι.


Με τα χρόνια επικράτησαν τα ελληνικά στο σπίτι μας. Ελληνικά και hiphop. Από εννέα χρονών μιλώ μόνο ελληνικά. Μιλώ επίσης άψογα αγγλικά, ενώ τα νιγηριανά τα καταλαβαίνω αλλά δεν τα μιλώ πια. Το πάθος για τη μουσική το «κόλλησα», ίσως, επειδή μεγάλωσα ανάμεσα σε διάφορους γλωσσικούς ήχους. Στο γυμνάσιο παθιάστηκα με τα γκράφιτι, τη hip-hop και τη Dram΄Ν΄ Βase. Είναι χρόνια που περνούν διοργανώνοντας πάρτι και ανταλλάσσοντας κασέτες με τα φιλαράκια. Εκείνη την περίοδο μπήκε έντονα η θρησκεία στη ζωή μου. Μαζί της και η πρώτη υπαρξιακή σύγκρουση. Γιατί η θρησκεία έλεγε «ειρήνη υμίν», ενώ το hip-hop μιλούσε για εξέγερση. Η θρησκεία ήταν ευχή, το hip-hop δράση. Το hip-hop και τα γκράφιτι ήταν για μένα ένα είδος ξεσπάσματος. Τότε, για πρώτη φορά, άρχισα να γράφω στίχους. Έγραφα και για τον ρατσισμό. Ξαφνικά συνειδητοποίησα κάτι που είχα απωθήσει: το χρώμα της επιδερμίδας μου.


Το να είσαι μαύρος. Εγώ είμαι περήφανος που είμαι μαύρος. Το να είσαι μαύρος όμως σημαίνει ότι συναντάς μπροστά σου έναν τοίχο. Σημαίνει ότι πρέπει να ξοδεύεις πολλή ενέργεια για να πείσεις τους γύρω σου ότι δεν είσαι γεννημένος μόνο για να πουλάς CD και να παίξεις μπάσκετ. Ότι μπορείς να γίνεις γιατρός, λογοτέχνης, σχεδιαστής μόδας, οτιδήποτε. Το να είσαι μαύρος σημαίνει ότι ζεις με αυτό το χρώμα, το αναπνέεις, ότι δεν σε αφήνουν ποτέ να νιώσεις αόρατος. Τη μεγαλύτερη έκπληξη την προκαλείς όταν μιλάς ελληνικά χωρίς προφορά. Παθαίνουν πλάκα. Μερικοί κάθονται με το στόμα ανοιχτό και σε κοιτάνε σαν εξωγήινο. Τέλος πάντων… Ένα καλοκαίρι στη Σύρο. Η ανατροπή στη ζωή μου συνέβη ένα καλοκαίρι στη Σύρο.


Μόλις είχα τελειώσει το λύκειο. Ήθελα τότε να μπω στη Σχολή Καλών Τεχνών και άρχισα να κάνω ιδιαίτερα μαθήματα ελευθέρου σχεδίου. Το καλοκαίρι πήγα στη Σύρο για να δουλέψω στο εργαστήριο της δασκάλας μου. Έκανα βόλτα ένα απόγευμα, όταν ξαφνικά μπροστά στα πόδια μου σταμάτησε ένα αστυνομικό τζιπ. Βγήκαν έξω δυο αστυνομικοί και μου ζήτησαν τα χαρτιά. Είχα μαζί μου τη ληξιαρχική πράξη γέννησης. Θεωρούσα ότι ήταν αρκετή, αφού είχα γεννηθεί στην Ελλάδα. Με πήγαν στο Τμήμα. Μου είπαν ότι τα χαρτιά μου είναι ελλιπή. Ένας από τους αστυνομικούς μού είπε ότι θα με απελάσουν. «Πού θα με απελάσετε;», ρώτησα. «Στα σύνορα και να πας από εκεί που ήρθες», μου απάντησε. «Εγώ δεν ήρθα από πουθενά. Έχω γεννηθεί στην Ελλάδα», είπα. Δεν πήρα απάντηση. Απέλαση, σύνορα, όλα αυτά μου φαίνονταν σαν ταινία. Έφυγε η γη κάτω από τα πόδια μου και είχα κατατρομάξει. Έμεινα εκεί τρεις μέρες, στο σκοτάδι, κοιμόμουν χάμω, σε ένα μικροσκοπικό κελί με δυο Πακιστανούς που δεν μιλούσαν ούτε ελληνικά ούτε αγγλικά. Αυτές οι τρεις μέρες ανέτρεψαν τα πάντα μέσα μου. Με τη μεσολάβηση φίλων και δικηγόρων με άφησαν ελεύθερο. Τότε άρχισαν να με βασανίζουν τα ερωτήματα.


Ποιος ήμουν; Τώρα καταλάβαινα γιατί δεν με καλούσαν φαντάρο, όπως συνέβαινε με όλους τους φίλους μου. «Φίλε μου, εσύ είσαι ξένος», έλεγα στον εαυτό μου. Και πάλι δεν ήθελα να το πιστέψω όμως. Σκεφτόμουν ότι οι αστυνομικοί είχαν κάνει λάθος. Ήταν ένας μηχανισμός άμυνας για να μη διαλυθώ. Τα χαρτιά, τα χαρτιά, τα χαρτιά. Όταν εισέβαλε στη ζωή μου η λέξη χαρτιά και αλλοδαπός όλα καθάρισαν πλέον. Ρώτησα τους υπαλλήλους στον δήμο εάν μπορώ να βγάλω ελληνική ταυτότητα επειδή έχω γεννηθεί εδώ. Μου απάντησαν κοφτά: «όχι». Μετά ήρθαν οι ουρές, οι βεβαιώσεις, τα ένσημα, τα γραφεία, οι υπάλληλοι, η ατελείωτη αναμονή. Και όταν βγαίνει η άδεια παραμονής είναι ληγμένη. Ξανά ουρές, βεβαιώσεις, ένσημα, γραφεία, υπάλληλοι, ατελείωτη αναμονή. Με αυτά θα φας όλη τη ζωή σου.


Τα καλύτερα χρόνια σου φεύγουν κυνηγώντας τα χαρτιά. Δεν μπορείς να πας πουθενά. Τα όνειρα για το πανεπιστήμιο τα εγκατέλειψα γιατί κυνηγούσα τα χαρτιά. Με κάλεσαν το 2002 στη Γαλλία για να εκπροσωπήσω την Ελλάδα σε ένα φεστιβάλ θεάτρου δρόμου. Δεν πήγα γιατί δεν είχα χαρτιά. Ήθελα να ανοίξω μια δική μου δουλειά, δεν μπόρεσα γιατί δεν είχα χαρτιά. Τα ελληνικά είναι η γλώσσα σου… Νιώθεις σιγά σιγά να ανοίγει ένα χαντάκι ανάμεσα σε σένα και στους φίλους σου. Εκείνοι προχωράνε, κυκλοφορούν ελεύθεροι. Αυτό που για σένα αποτελεί ζήτημα ζωής και θανάτου, γι΄ αυτούς είναι ένα τίποτα. Επειδή δεν έχεις κανονικά χαρτιά δεν μπορείς να κάνεις σχέδια για το μέλλον. Σκέψου τι κατάπτωση. Να είσαι είκοσι χρόνων και να μην μπορείς να κάνεις σχέδια για το μέλλον. Φθείρεσαι ανεπαίσθητα, γίνεσαι μικρός, κλείνεσαι στον εαυτό σου. Πρέπει να προσέχεις πολύ για να μη γίνεις ανθρωπάκι.


Για να μη δεις όλους τους γύρω σου ως εν δυνάμει εχθρούς. Ύστερα έρχονται άλλες ερωτήσεις. Τι είσαι; Γεννήθηκες εδώ, τραγουδάς τον εθνικό ύμνο της Ελλάδας, στο σχολείο είπες ποιήματα για την 25η Μαρτίου. Και όμως σε θεωρούν αλλοδαπό. Στη Νιγηρία εσύ δεν έχεις πάει ποτέ. Τα ελληνικά είναι η γλώσσα σου. Τι είσαι λοιπόν; Πρέπει να είσαι τρεις φορές τρελός για να μην τρελαθείς. Πρέπει να παλέψεις με νύχια και με δόντια για να μην αφήσεις την πραγματικότητα να σε ξεκάνει. Τι κάνω αυτή τη στιγμή; Ασχολούμαι πολύ με τη μουσική και με το θέατρο του δρόμου. Τώρα δουλεύω στον «Κοσμοπολιτισμό», ένα πολιτιστικό κέντρο που διοργανώνει και πολλά ενδιαφέροντα event με μετανάστες καλλιτέχνες. Τα χαρτιά; Τα περιμένω ακόμα, εδώ και δυο χρόνια. Το μέλλον; Το μέλλον, φίλε μου, είναι τα όνειρά μου. Αυτά είναι η ασπίδα και η ελευθερία μου…»


του Gazmend Kapllani


Πηγή: insurancedaily.gr

Ο φασισμός στα γήπεδα.Εκδήλωση της Αντιφασιστικής Επιτροπής Κεραμεικού

Η Αντιφασιστική Επιτροπή Μεταξουργείου - Κεραμεικού οργανώνει ανοιχτή εκδήλωση-συζήτηση με θέμα:

Ο φασισμός στα γήπεδα

Ανεργία, λιτότητα, συντριβή των εργασιακών δικαιωμάτων, περιορισμός των ατομικών ελευθεριών, κρατική καταστολή, φασιστικά φαινόμενα και εσείς ασχολείστε με τη μπάλα…(;) θα μπορούσε να σχολιάσει κάποιος. 

Ναι γιατί το γήπεδο και η κερκίδα αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας..

Τετάρτη 5 Φεβρουαρίου – 8μμ

cafe – bar Kreuzberg, Πλαταιών & Σφακτηρίας, Μεταξουργείο

Ομιλητές:

Γιώργος Χελάκης
Διονύσης Ελευθεράτος
Χουάν Ραμόν Ρότσα

Συντονισμός συζήτησης: Διονύσης Δεσύλλας

Τα τελευταία χρόνια, εντοπίζουμε το φαινόμενο της αύξησης του ρατσισμού και του εθνικιστικού μίσους στα γήπεδα. Οι φασίστες της Χρυσής Αυγής προσπαθούν να αναπτυχθούν αριθμητικά (και) μέσω της κερκίδας και των συνδέσμων, στρατολογώντας κόσμο, μπολιάζοντας το φασιστικό τους δηλητήριο.
Δεδομένου ότι το αντιφασιστικό κίνημα έχει παλιές παραδόσεις στα γήπεδα, δεν είμαστε διατεθειμένοι να αφήσουμε τους φασίστες να παίξουν μπάλα.
Όπως παλεύουμε στις γειτονιές μας, στους χώρους εργασίας, στα σχολεία και στις σχολές μας, έτσι και στο γήπεδο οφείλουμε να απομονώσουμε τις εθνικιστικές κραυγές και κάθε είδος ρατσισμού.


Αντιφασιστική Επιτροπή Μεταξουργείου - Κεραμεικού

Ο συνδικαλισμός του μέλλοντός μας

Η θεματική για την εργασία της Οργάνωσης Μελών του ΣΥΡΙΖΑ Μεταξουργείου/Κεραμεικού/Βοτανικού πραγματοποιεί συζήτηση με θέμα "Ο Συνδικαλισμός του μέλλοντός μας" με ομιλητές τους :

Στάθη Τραχανατζή συνδικαλιστή μέλος της διοίκησης του ΕΚΑ (Γενικός Γραμματέας)
Bledi Cuka συνδικαλιστή και μέλος της διοίκησης του ΣΕΤΤΕΑ (ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΩΝ και ΤΑΧΥΜΕΤΑΦΟΡΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ)

Παρασκευή 31 Ιανουαρίου και ώρα 7μμ

στον Ηριδανό (Πλαταιών 32 Κεραμεικός)

θα προβληθεί ταινία μικρού μήκους για μια ιστορία ανιδιοτελούς συνδικαλισμού

Βόλιουμ φάιβ @ 23.02.2014

Μιχάλης Αφολάνιο: «Η αφρικανική κουλτούρα θα μας φέρει πιο κοντά»

Ο εκ των εμπνευστών του πολιτιστικού κέντρου «ANASA» εξηγεί πώς με όχημα το χορό και τη μουσική της Αφρικής προσβλέπει σε μια πιο ευτυχισμένη κοινωνία, χωρίς διακρίσεις ανάμεσα στα φύλα και στα χρώματα.

 «Στόχος μας είναι να καταρρίψουμε τα όρια και τις διακρίσεις, αγκαλιάζοντας όλους τους μετανάστες, τους καλλιτέχνες, τους νέους ανθρώπους που θέλουν να μάθουν και να προωθήσουν την αφρικανική κουλτούρα», λέει ο Μιχάλης Αφολάνιο. 

Ο Μιχάλης Αφολάνιο, μετανάστης δεύτερης γενιάς, μαζί με την Δάφνη Ασημακοπούλου δημιούργησαν το 2005 το πολιτιστικό κέντρο «ANASA» –που στα Σουαχίλι σημαίνει «χαρά της ζωής»– με πεδίο μελέτης, παρατήρησης και αναφοράς την αφρικανική κουλτούρα. Το «ANASA» είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που στοχεύει στο διαπολιτισμικό διάλογο μεταξύ των λαών, στην ένταξη και ενδυνάμωση των νέων αφρικανικής καταγωγής που γεννήθηκαν στην Ελλάδα, μέσω της τέχνης και του πολιτισμού. 

Γεννήθηκα στην Ελλάδα και κατάγομαι από την Νιγηρία. Άρχισα να ασχολούμαι με την αφρικανική κουλτούρα από το 2000. Ο λόγος ήταν η ανάγκη μου να μάθω πιο πολλά πράγματα γύρω από τον συγκεκριμένο πολιτισμό. Από την εφηβεία μου μέχρι τα χρόνια της ενηλικίωσής μου οι αναφορές μου για αυτή την κουλτούρα ήταν λίγες. Δεν υπήρχαν πηγές που θα μπορούσαν να με κατατοπίσουν και να με βοηθήσουν, κι έτσι άρχισα την έρευνά μου μελετώντας αφρικανικά κρουστά. Μέσα από αυτό, άρχισα να μαθαίνω όλο και περισσότερα πράγματα γύρω από τα ήθη και τα έθιμα του αφρικανικού πολιτισμού. 

«Η αφρικανική κουλτούρα έχει αρκετά κοινά με την ελληνική. Ο χορός ενηλικίωσης των Μασάι, για παράδειγμα, είναι αντίστοιχος με τον αρχαίο ελληνικό πολεμικό χορό Πυρρίχιο…» 

Το 2003 γνώρισα την Δάφνη Ασημακοπούλου και το 2005 δημιουργήσαμε την ομάδα αφρικάνικου χορού και κρουστών «ANASA»: έκτοτε είμαστε σε μια διαρκή αναζήτηση, μουσικά και χορευτικά, με αρκετές παρουσιάσεις και live. Ο άξονας του πολιτιστικού κέντρου είναι η δημιουργικότητα από όπου και αν προέρχεται, χωρίς να εξαρτάται από χρώματα και φύλα. Στόχος μας είναι να καταρρίψουμε τα όρια και τις διακρίσεις , αγκαλιάζοντας όλους τους μετανάστες, τους καλλιτέχνες, τους νέους ανθρώπους που θέλουν να μάθουν και να προωθήσουν την αφρικανική κουλτούρα.

 

Η μουσική και ο χορός διευκολύνουν την απόλυτη επικοινωνία μεταξύ ανθρώπου και φύσης. Η αφρικανική τέχνη είναι ένα εργαλείο αποκάλυψης, μέσα από αυτήν μπορεί κανείς να ανακαλύψει τις βασικές μορφές και διαδικασίες του κόσμου μας. Το έργο τέχνης αντικατοπτρίζει αυτό που ο καλλιτέχνης ανακάλυψε στο περιβάλλον του και στον ίδιο του τον εαυτό. Είναι εργαλείο εκπαίδευσης, ξυπνάει την ευαισθησία μικρών και μεγάλων, ενθαρρύνει την πρωτοβουλία, δημιουργεί φλογερά ενδιαφέροντα και έντονες ψυχοσυναισθηματικές καταστάσεις, συνενώνει όλα όσα εμψυχώνουν το ανθρώπινο ον στις σχέσεις του με τη φύση και με τους ομοίους του, δίνει φωνή στην ενδότερη προσωπικότητά του και υπενθυμίζει τα φυσικά χαρακτηριστικά της ύπαρξής του. 

Η πίεση στα γυμνά πέλματα από την επαφή τους με τη γη και των χεριών πάνω στα κρουστά ανανεώνουν την εσωτερική ενέργεια, διώχνοντας τις εντάσεις, χαρίζοντας καλή διάθεση και ψυχική ισορροπία. Στην αφρικανική κουλτούρα ο χορός και η μουσική συνδέονται με τις βασικές αρχές που διέπουν την καθημερινή ζωή στην κοινότητα. Οι χοροί και οι μουσικές του αφρικανικού πολιτισμού απελευθερώνουν το σώμα μας, αλλά και τα συναισθήματά μας. 

Θεωρώ ότι η αφρικανική κουλτούρα έχει αρκετά κοινά με την ελληνική –όσο περίεργο κι αν ακουστεί αυτό σε κάποιους. Ο χορός ενηλικίωσης των Μασάι, για παράδειγμα, είναι αντίστοιχος με τον αρχαίο ελληνικό πολεμικό χορό Πυρρίχιο. Στην Ελλάδα όπως και σε ολόκληρη την Αφρική, τρέφουν ιδιαίτερο σεβασμό στους δεσμούς της οικογένειας και η φιλοξενία είναι από τα κύρια χαρακτηριστικά της κουλτούρας. 

Η αφρικανική κουλτούρα, όπως τη βιώνω μέσα από τη μουσική και τον χορό, έχει μια έντονη αίσθηση ελευθερίας, δυναμισμού και πηγαίας ευτυχίας! Αυτό θέλουμε να πετύχουμε μέσα από την προσπάθεια του ANASA Cultural Center, μια συνεύρεση ανθρώπων και πολιτισμών με στόχο την ελευθερία, την δημιουργία και την ανταλλαγή ιδεών και πληροφοριών.

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/drasi/anasa/ ]